To już moje czwarte spotkanie z Percym Jackson'em. Pewnie się zastanawiacie, czy dalej warto je czytać, po tylu tomach i czy się nie nudzi.. Odpowiedź jest prosta: z Percym jest tak, że im dalej tym jest lepiej! Zapraszam na recenzję.
Percy udaje się do kolejnej szkoły i oczywiście znów pojawiają się kłopoty, tym razem są to potworne... cheerleaderki. W Obozie Herosów trwają przygotowania do walki. Armia Kronosa rośnie w siłę i zamierza zaatakować. Żeby im przeszkodzić Percy wraz z Annabeth, Groverem i Tysonem udają się do Labiryntu w którym czekają ich liczne niespodzianki i potwory...
W tej części znowu nie brakuje przygód. Ja ciągle powtarzam, im dalej tym lepiej. Nowe mity, w tym bohaterowie tacy jak Dedal, inni herosi. Bogowie od których aż się roi, którzy wtrącają się bardzo w życie naszych bohaterów. To było to na co liczyłam.
Percy wraz z przyjaciółmi musi stoczyć liczne walki, pokonać nie tylko potwory, ale i własne słabości. Żeby bezpiecznie poruszać się po labiryncie muszą zwrócić się o pomoc do śmiertelniczki, co najbardziej nie podoba się Annabeth, a Grover znów poczuł obecność Pana, czy tym razem okaże się ono prawdziwe?
Zachęcam do zapoznania się z tą serią. Warto przeczytać pozostałe części, żeby dojść do tego momentu. Polecam.
Moja ocena: 8/10
Czytaj dalej
Tak szczerze o książce wcześniej słyszałam, ale okazała się zupełnie inna niż się spodziewałam. Zawsze myślałam, że to młodzieżówka, a okazało się, że to książce o kobiecie, która... trafiła do psychiatryka. Zapraszam na recenzję.
Abby jest dziennikarką piszącą na zlecenia. Pewnego dnia znajduje zwłoki swojego sąsiada. Od tego momentu wszystko się zmienia. Zaczyna się zastawiać, dlaczego mieszkając tyle lat obok innej osoby zupełnie jej nie znamy, nawet nie wiemy jak się nazywa. Przestaje sypiać, popada w manię, zaczyna wymyślać niestworzone tematy na artykuły, kupuje niepotrzebne i zdecydowanie za drogie rzeczy. Chociaż chodzi na terapię to jej nie pomaga. Dobija dna kiedy wynajmuje pokój w hotelu, upija się i flirtuje z nieznajomym, prawie dochodzi do najgorszego gdyby w porę się nie opamiętała. Trafia pod opiekę swojej terapeutki, która kieruje ją do szpitala.
Abigail cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową. Dzięki tej książce możemy "wejść" do umysłu osoby chorej psychicznie. Dla naszej bohaterki wszystko wydaje się zupełnie normalne. Zaczyna popadać w nadmierną euforię, aż do granic wytrzymałości i nagle stacza się w przepaść depresji, którą od myśli samobójczych dzieli tylko cieniutka linia. Czytelnik nie wie, że Abby jest chora. Oczywiście chodzi na terapię, ale takich osób jest przecież wiele. Wydaje się bardziej ekscentryczna, a nie chora. Dopiero kiedy stacza się na dno poznaje prawdę.
Historia Abby jest w miarę prawdziwa. Już po zakończeniu autor wyjawia, że sam zmagał się (dalej się zmaga) z podobną chorobą, lecz u niego nie była potrzebna hospitalizacja. Także można mu wierzyć co do odczuć głównej bohaterki.
Tak naprawdę w książce niewiele się dzieje. Abby popada w manię, trafia do szpitala, przechodzi leczenie i z niego wychodzi. I tyle. Wątek Melody Black jest właściwie średnio zrozumiały. Już samo to, że znajduje się w tytule książki powinno oznaczać, że jest jakoś ważna, ale według mnie tak nie jest.
Książka pokazuje dobrze umysł i sposób myślenia osoby zmagającej się z chorobą psychiczną. Nie każdy zdaje sobie sprawę co właściwie w głowie takiej osoby siedzi, a "Lustrzany świat Melody Black" dobrze to obrazuje.
Moja ocena: 7/10
Czytaj dalej
Film na podstawie tej książki obejrzałam już dawno. Przyznam, że mi się podobał. Od dawna miałam zamiar przeczytać książkę, a szczególnie teraz kiedy zobaczyłam, że znajduje się na liście BBC. Szczęśliwym trafem akurat jakby czekała na mnie na półce w bibliotece. Jeżeli chcecie poznać moje zdanie na jej temat i czy jest naprawdę tyle warta, że znalazła się na liście 100 książek, które trzeba przeczytać, zapraszam na recenzję.
Stevens przez całe swoje życie był kamerdynerem. Jest schyłek połowy XX wiek, a dla niego czas jakby się zatrzymał przed wojną. Po śmierci lorda Darlingtona, nowy właściciel bogaty Amerykanin kupuje posiadłość wraz ze służbą. Daje Stevensowi wolne i samochód, żeby trochę pozwiedzał. Stevens postanawia odwiedzić dawną gospodynię Darlington Hall pannę Kenton i spróbować ją namówić do powrotu. Podczas długiej drogi przez prawie cały kraj wspomina dawne czasy i stara się odpowiedzieć na pytanie jakie cechy powinien być dobry kamerdyner. Kiedy poznaje kolejne zakątki kraju widzi ile stracił pracując całe życie i nie mając własnego.
Na przykładzie Stevensa autor przedstawia całe społeczeństwo Anglii, ich mentalność, zachowanie, konwenanse, bo przecież o pewnych rzeczach się nie mówi. Jest to jakby strażnik starego wieku, przy którym nawet nowy właściciel majątku nie wie jak się zachować. Dobrym przykładem jest kiedy trafia do niewielkiej wioski biorą go za jakiegoś hrabiego wnioskując tylko po jego postawie, sposobu bycia i manierach.
Główny bohater poświęcił życie służbie. Zna zachcianki swojego państwa i umie rozpoznać, czego potrzebują po samym ich wyrazie twarzy. Tym samym zaniedbał swoje życie i własne potrzeby. Kiedy chorował jego ojciec nie wiedział jak ma się zachować w tej sytuacji. Starał się zachować powagę i nadal wykonywać swoje obowiązki. To samo tyczy się panny Kenton, która chciała wydobyć z niego człowieka. Ciężko mu było z nią przebywać, a jednocześnie to lubił. Była dla niego jedną wielką niewiadomą, prawie nieobliczalną. Nie potrafił się przy niej - jakbyśmy teraz powiedzieli - wyluzować. Cały czas był na służbie, w pogotowiu. Nie znał już innego życia i nie potrafił już być inny.
"Okruchy dnia" to opowieść o czasach, które już nie wrócą. O przemijaniu, o tym, że trzeba dostosowywać się do zaistniałej sytuacji, tak jak np. Stevens uczył się żartować, bo taki był jego nowy pracodawca. Jest to też historia o utraconym życiu, o tym, że przez służbę dla innych główny bohater musiał poświęcić swoje życie prywatne.
Książkę serdecznie polecam, czyta się ją naprawdę znakomicie.
Moja ocena: 8/10
Czytaj dalej
Uwielbiam książki Schmitta. Zawsze wywierają na mnie ogromne wrażenie. Autor po mistrzowsku niby do zwykłej opowieści wplata różne wartości i zawsze są to historie z morałem. Dzisiaj chcę Wam przedstawić "Intrygantki".
"Intrygantki" to cztery opowieści. Pierwsza opowiada o tytułowych intrygantkach. Kobiety wykorzystane przez Don Juana zawiązują spisek. Chcą go ukarać i osądzić. Za karę ma się ożenić z młodą kuzynką jednej z nich. Kolejna opowieść jest o Zygmuncie Freudzie, który jest nękany jeszcze przed wojną przez oddziały gestapo. Prowadzi rozmowy z nieznajomym, który podaje się za Boga. Kolejne dwie opowieści są bardzo krótkie. Jedno jest o pewnym schorowanym człowieku, a kolejny o szatanie z depresją i reszta stara się mu poprawić humor wymyślając nowe plagi dla ludzkości.
"Intrygantki" pokazują przemianę człowieka. Don Juan pod wpływem miłości się zmienia. Niestety jest to miłość zakazana, którą starał się wyprzeć. Nie jest już taki jak kiedyś i już nigdy nie będzie.
"Gość", opowieść o Zygmuncie Freudzie opowiada o życiu w Austrii tuż przed wojną i o szykanach wobec Żydów. Freud nie może się zdecydować na wyjazd mimo ciągłych odwiedzin gestapo w jego domu. Kiedy zabierają mu córkę przychodzi do niego Nieznajomy podający się za Boga. Rozmawiają o życiu, wydarzeniach z teraźniejszości i o sensie istnienia.
"Knebel" to opowieść o Dawidzie, jego cierpieniu, chorobie i umieraniu.
"Szatańska filozofia" - Diabeł ma dosyć rutyny i popada w depresję, chce aby jego podwładni wymyślili jakieś nowe cierpienia dla ludzkości. Każdy z nich wyznaje inną filozofię i na podstawie ich założeń wymyślają nowe klęski.
Książka napisana jest jako sztuki teatralne z podziałem na role. Każde z tych opowiadań zmusza czytelnika do przemyśleń. Do zastanowienia się nad sensem życia, nad tym czy wszystko co wydaje się dobre takie naprawdę jest. Mi najbardziej podobała się opowieść o Freudzie.
Książkę bardzo polecam.
Moja ocena: 8/10
Czytaj dalej
Grudzień zawsze obfituje w nowości. Nie tylko ze względu na Święta i mikołajki, a w moim przypadku za sprawą urodzin, które mam w tym właśnie miesiącu.
Taki oto ogromny prezent dostałam od siostry! Znalazły się w nim: szalik, czapka, masło do ciała, słodycze i tajemnicze paczuszki. Domyślacie się co może w nich było?
Oczywiście książki! :D Ale nie byle jakie, tylko takie, które znajdowały się na mojej liście "muszę je mieć!" :D Sarah J. Maas "Królowa Cieni", Carina Bartsch "Zima koloru turkusu", M.L. Stedman "Światło między oceanami", Jakub Małecki "Dżozef", Kristin Hannah "Słowik" i Ransom Riggs "Miasto cieni".
Kolejna grupa to nadal moje prezenty urodzinowe tym razem zbiorcze ;) Słodycze, ciepłe kapcie i kalendarz do kolorowania :)
Charles Dickens "Klub Pickwicka" To jedyna książka, którą sobie kupiłam w tym miesiącu. Od dawna o niej marzyłam, jeszcze w zapowiedziach i trafiła do mnie za sprawą promocji -50% na Znaku :)
Moje postanowienie noworoczne to ograniczyć wypożyczanie książek z biblioteki, dlatego jeszcze przed końcem roku wybrałam się do... biblioteki :D No, co? Postanowienie jest od nowego roku XD I tak się ograniczałam, bo wyniosłabym cały regał. W moje lepkie ręce trafiły: Anna Dziewit-Meller "Góra Tajget", Margaret Atwood "Serce umiera ostatnie", Huntley Fitzpatrick "Moje życie obok" i Anne Jacobs "W cieniu tajemnic".
W minionym miesiącu przeczytałam 13 książek. Przyznam, że trochę złapała mnie niemoc czytelnicza, a i przedświąteczny i świąteczny okres nie sprzyja czytelnictwu.
1. Tarryn Fisher "Mimo moich win" 5/10 recenzja
2. Éric-Emmanuel Schmitt "Intrygantki" 8/10
3. Kazuo Ishiguro "Okruchy dnia" 8/10
4. Gavin Extence "Lustrzany świat Melody Black" 7/10
5. Monika Sznajderman, Magdalena Budzińska "Jako dowód i wyraz przyjaźni. Reportaże o Pałacu Kultury" 5/10
6. Rick Riordan "Bitwa w Labiryncie" 8/10
7. Cassandra Clare "Miasto Zagubionych Dusz" 7/10
8. Anna Dziewit-Meller "Góra Tajget" 9/10
9. Agatha Christie "Morderstwo w Boże Narodzenie" 8/10
10. Kornel Makuszyński "Bezgrzeszne lata" 7/10
11. Sylvain Reynard "The Prince" 8/10
12. Cassandra Rocca "Wszystko przez ten Nowy Jork" 6/10
13. Jakub Małecki "Ślady" 10/10 ulubione
Najlepszymi książkami miesiąca okazały się "Góra Tjaget" i "Ślady", natomiast książki, które najmniej mi się podobały to "Mimo moich win" i "Jako dowód i wyraz przyjaźni".
Ilość stron przeczytanych w miesiącu: 3671
Jak widać mam spore zaległości w recenzjach, ale ciągle je próbuję nadgonić. Mam nadzieję, że ze stycznia wyjdę z czystym kontem.
Jak Wam się podobają moje nowości? Coś Was może szczególnie zainteresowało?
Czytaj dalej
W ostatnim czasie roi się od postów typu "Podsumowanie roku", bo koniec roku skłania nas do refleksji, podsumowań i różnych postanowień. Ja również stwierdziłam, że i w tym roku takie opublikuję. Będzie tu trochę statystyki i innych takich :) Post miał się pojawić w Sylwestra, ale oczywiście wyszło jak wyszło, dobrze, że chociaż zrobiłam wcześniej zdjęcia :D
Jeżeli mnie obserwujecie od pewnego czasu wiecie, że początkowo blog miał charakter kosmetyczny. Przez dłuższy czas mi się to podobało i lubiłam o tym pisać. Gdzieś w połowie tego roku mój zapał się skończył i tak naprawdę nie miałam o czym pisać. Kosmetyki nie sprawiały mi już takiej przyjemności, a i zaczęłam powracać do takich, które lubię i są skuteczne, a nie wyszukiwać nowości. Dlatego po miesiącu przerwy zupełnie zmieniłam tematykę bloga na książkową. Uprzedzam, że do kosmetyków już nie wracam i nie będą się one pojawiać na moim blogu. Posty tak jak były tak i są, nie mam zamiaru ich usuwać, widzę, że nadal ktoś czegoś u mnie szuka.
Ten okres kiedy piszę recenzje książek był ciężki. To tak naprawdę jakbym zaczynała pisać od zera. Pamiętacie początki swoich blogów? Ciężko było się wybić i zyskać czytelników. Tak własnie jest i w moim przypadku. Dopiero od jakichś dwóch miesięcy stan ten zaczyna się poprawiać i wyrównywać z poprzednim poziomem.
Starczy tych wywodów, czas na właściwe podsumowanie (oczywiście czytelnicze):
W 2016 roku przeczytałam - 150 książek. Jest to niższa liczba niż w roku poprzednim, ale i tak jestem z niej zadowolona. To prawie pół książki dziennie. Zaznaczam, że zdarzały się takie dni kiedy nie przeczytałam nawet strony :) 150 książek to daje - 47072 strony, czyli ok. 129 stron dziennie. Przy czym, najgorszym czytelniczo był czerwiec (2180 stron), a najlepszym maj (6737 stron).
Te stosy, które widzicie na zdjęciu powyżej to książki jakie udało mi się przeczytać z własnych półek + trzy siostry. Jestem bardzo zadowolona z tej ilości, ponieważ mam problem - lubię kupować książki i powiększać swoją kolekcję, ale rzadko je czytam. Zazwyczaj wypożyczam z biblioteki, bo przecież te mogą poczekać.
Nieco innych statystyk. Przeczytałam 99 książek napisanych przez kobiety i 51 przez mężczyzn.
Autorów polskich - 51 książek, autorów zagranicznych - 99. Znowu taka sama liczba :D
Najwięcej książek przeczytałam Williama Shakespeare'a, bo aż 8! Rok Szekspira zobowiązywał ;) a tak naprawdę to bardzo lubię jego dzieła.
Najgorszymi książkami w tym roku okazały się: Anna Moczulska "Bajki, które zdarzyły się naprawdę. Historie słynnych kobiet", Eva Pohler "Purgatorium. Wyspa tajemnic". A największym rozczarowaniem Paula Hawkins "Dziewczyna z pociągu" - chociaż nie oceniłam jej bardzo nisko.
Natomiast książki, które bardzo mi się podobały ciężko mi ograniczyć, bo było ich tak wiele i każda zasługuje na wspomnienie. Diana Gabaldon "Obca", Jakub Małecki "Dygot" i "Ślady", Ann Patchett "Belcanto" oraz Anna Dziewit-Meller "Góra Tajget" - to chyba te zasługują na wyróżnienie, są po prostu genialne! Większość z nich to literatura dość trudna, którą uwielbiam!
Teraz stos hańby, a raczej stosy, czyli nowości z całego roku. Moja biblioteczka powiększyła się o 87 książek! Kiedy zdejmowałam je z półek zrobiło się pusto, bardzo pusto. Tak naprawdę reszta zmieściła się na 3 półkach, a kolejne trzy opustoszały. Wcześniej nie kupowałam tak książek, zdarzały się nieliczne wyjątki. Wychodziłam z założenia, że przecież przeczytam sobie z biblioteki. To wszystko przez Instagram i blogi, gdzie wszyscy mają pokaźne zbiory i sama też tak chciałam mieć. A tak naprawdę to najwięcej winy ponosi Znak i ich promocje, obok których nie można przejść obojętnie.
Wydaje się to dużo, prawda? Zastawiacie się ile pieniędzy na nie wydałam? Chyba wcale nie tak dużo: 17 książek dostałam w prezencie/wygrałam/dwa egzemplarze recenzenckie, szalone promocje w znaku to jeden wielki stos, oczytani.pl gdzie można kupić książki za grosze, markety i księgarnia z tanimi książkami oraz promocje 50% na stronach wydawnictw i tak naprawdę wyszło mi jedynie 20 książek kupionych za normalną cenę - nie, wcale nie normalną, bo przecież nie kupowałam ich po cenach okładkowych, tylko w księgarniach internetowych za ok. 40% ich ceny. Czyli nie jest jeszcze tak źle ;)
I takim sposobem dobrnęłam do końca. Mam nadzieję, że się zbytnio nie nudziliście. Niedługo pojawi się post z nowościami i podsumowaniem grudnia, ależ ja mam zaległości!
Może coś Was szczególnie zainteresowało? A Wy ile książek przeczytaliście w tym roku?
Czytaj dalej
Percy udaje się do kolejnej szkoły i oczywiście znów pojawiają się kłopoty, tym razem są to potworne... cheerleaderki. W Obozie Herosów trwają przygotowania do walki. Armia Kronosa rośnie w siłę i zamierza zaatakować. Żeby im przeszkodzić Percy wraz z Annabeth, Groverem i Tysonem udają się do Labiryntu w którym czekają ich liczne niespodzianki i potwory...
